Seaborgium

106dubniumseaborgiumbohrium
W

Sg

(Uhn)
Sg-TableImage.svg
Algemeen
Naam, simbool, getalseaborgium, Sg, 106
Chemiese reeksoorgangsmetaal
Groep, periode, blok6, 7, d
Atoommassa(269) g/mol
Elektronkonfigurasie[Rn] 5f14 6d4 7s2[1][2]
Elektrone per skil2, 8, 18, 32, 32, 12, 2
CAS-registernommer54038-81-2
Fisiese eienskappe
Toestandvoorspel;[3] vastestof
Digtheid (naby k.t.)voorspel; 35 g/cm³
Atoomeienskappe
Oksidasietoestande6, (5), (4), (3), 0[1][2]
Ionisasie-energieë1ste: 752,6 kJ/mol
2de: 1 732,9 kJ/mol
3de: 2 483,5 kJ/mol
Geskiedenis
Ontdek1974
Ontdek deurLawrence Berkeley National
Laboratory, Kalifornië
Genoem naGlenn T. Seaborg
Datum van naam1994
Vorige naamunnilhexium
Vernaamste isotope
Hoofartikel: Isotope van seaborgium
isoNVhalfleeftydVMVE (MeV)VP
271Sgsin2 min.67% α8,54267Rf
33% SS---
269Sgsin3 min.α8,50(6)265Rf
267Sgsin1,4 min17% α8,20263Rf
83% SF---
265mSgsin16,2 sα8,70261Rf
265Sgsin8,9 sα8,90; 8,84; 8,76261Rf
Verwysings

Seaborgium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 106 en simbool Sg. Dit kom nie in die natuur voor nie, kan net in ’n laboratorium vervaardig word en is radioaktief. Die stabielste bekende isotoop, seaborgium-269, het ’n halfleeftyd van ongeveer 3,1 minute. Dit is genoem na die Amerikaanse kernchemikus Glenn T. Seaborg en is een van net twee elemente wat genoem is na ’n persoon wat toe nog geleef het; die ander een is oganesson.

Op die periodieke tabel lê dit in die d-blok, in periode 7 en in groep 6 as die vierde lid van die 6d-reeks oorgangsmetale. Chemiese eksperimente het bevestig dit tree op soos die swaarder homoloog van wolfram net bo dit. Sy eienskappe is net gedeeltelik vasgestel, maar dit stem baie ooreen met dié van ander elemente in groep 6, chroom, molibdeen en wolfram.

In 1974 is ’n paar seaborgium-atome in laboratoriums in Amerika en die Sowjetunie vervaardig. Daar was onenigheid tussen wetenskaplikes van dié twee lande oor die prioriteit van ontdekking en die benaming van die element, en die IUPAC het dus eers in 1997 bepaal die element se amptelike naam is seaborgium.

Verwysings

  1. 1,0 1,1 Hoffman, Darleane C.; Lee, Diana M.; Pershina, Valeria (2006). "Transactinides and the future elements". In Morss; Edelstein, Norman M.; Fuger, Jean (reds.). The Chemistry of the Actinide and Transactinide Elements (3de uitg.). Dordrecht, Nederland: Springer Science+Business Media. ISBN 1-4020-3555-1.
  2. 2,0 2,1 Fricke, Burkhard (1975). "Superheavy elements: a prediction of their chemical and physical properties". Recent Impact of Physics on Inorganic Chemistry. 21: 89–144. doi:10.1007/BFb0116498. Besoek op 4 Oktober 2013.
  3. Östlin, A.; Vitos, L. (2011). "First-principles calculation of the structural stability of 6d transition metals". Physical Review B. 84 (11). Bibcode:2011PhRvB..84k3104O. doi:10.1103/PhysRevB.84.113104.

Eksterne skakels

HHe
LiBeBCNOFNe
NaMgAlSiPSClAr
KCaScTiVCrMnFeCoNiCuZnGaGeAsSeBrKr
RbSrYZrNbMoTcRuRhPdAgCdInSnSbTeIXe
CsBaLaCePrNdPmSmEuGdTbDyHoErTmYbLuHfTaWReOsIrPtAuHgTlPbBiPoAtRn
FrRaAcThPaUNpPuAmCmBkCfEsFmMdNoLrRfDbSgBhHsMtDsRgCnNhFlMcLvTsOg
AlkalimetaleAardalkalimetaleLantaniedeAktiniedeOorgangsmetaleHoofgroepmetaleMetalloïdeNiemetaleHalogeneEdelgasseChemie onbekend



Seaborgium

Seaborgium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 106 en simbool Sg. Dit kom nie in die natuur voor nie, kan net in ’n laboratorium vervaardig word en is radioaktief. Die stabielste bekende isotoop, seaborgium-269, het ’n halfleeftyd van ongeveer 3,1 minute. Dit is genoem na die Amerikaanse kernchemikus Glenn T. Seaborg en is een van net twee elemente wat genoem is na ’n persoon wat toe nog geleef het; die ander een is oganesson.